((هو الاقدس الابهی))

دوستان عزیزم این نوشتار را به تمامی کسانی که در راه چشیدن طعم خوش حقیقت و نوشیدن از چشمهء جوشان امرالله هستند و در سبیل تحری حقیقت گام برمی دارند تقدیم می کنم ......
یا بهاء ، عشق زمانی عشق شد که تو را شناخت ...
من بهائی هستم ، به اخلاق ، به قلب ، به روح ، به طینت ، به انسانیت ، به وجدان ، به ایثار ، به ازخودگذشتگی ، به تقسیم محبت ، به عشق ورزیدن ، به دوستی ، به صفت ، به خلق ، و به هرچه که در جهت احیای عالم انسانی و وحدت جمیع خلق تاثیر مثبت و نیکو می گذارد.
من بهائی هستم چراکه در راه عشق گام برمی دارم و به دنبال یافتن عشق و محبت هستم تا آنرا با دیگر ابناء بشری تقسیم کنم. آری من بهائی هستم چراکه ایمانم من را به سمت چیزی جز عشق و دوستی و برادری هدایت نمی کند و من را به داشتن دیدگاه و افکار روشن و بسیط و جهان بینی همه گیر و گسترده تشویق می کند و به من می آموزد که اتحاد و برادری را در بعد جهانی بخواهم نه فقط در بعد جزئی و محلی.
من بهائی ام چراکه آموخته ام اگر عمیق ترین باورهای خود در زندگی را بهبود بخشم زندگی خود و اطرافیانم نیز به همان ترتیب دستخوش تحول و ترقی می گردد.
من بهائی ام چراکه آموخته ام اگر بخواهم جهان را تغییر دهم ابتدا باید در درون خود بنگرم و خود را متحول کنم و آنگاه می توانم حتی جهان را هم متحول سازم.آری دیانت بهائی به من آموخته است که آن عشق و محبت و صلحی که انسان ها در جستجویش هستند در درون خود ما انسان ها نهفته است و باید با اتکاء به تعالیم و آموزه های الهی دیانت بهائی آنها را در خود بیابیم و رشدشان دهیم و آنگاه که به رشد کافی برسند بهترین ثمره را نصیبمان خواهد کرد و آن چیزی جز تحقق صلح و احیای عالم انسانی نخواهد بود.
من بهائی ام چراکه آموخته ام پروردگار بندگان خویش را در این عصر در تنهایی رها نکرده است و ید والای خویش را از نزول مظاهر الهی از گیتی قطع نکرده است ، آری پروردگار در جلوه گاه حیاتم پنجره ای نوین را گشود که به باغ پر مهر و جلال خویش همچون پروانه ای گشاده بال که از پیلهء محدودیت ها و تنهایی رهایی یافته است ، رهنمون گشتم و به بیشه زاری پر از گلهای پرشمیم و با قلبی سرشار از شهد شیرین اراده و رحمت الهی پروبال گشودم که بر سر هر گل و بوته ای که گذر کردم تنها رایحهء خوش گلشن بهاء بود و بس ، و تنها زیبایی و عشق و کامیابی نصیبم گشت.آری من آن پروانه ای بودم که پیله ای از جهل و تنهایی را به دور خویش تنیده بود و آنگاه که اراده و رحمت الهی در پرتو جمال اقدس ابهی در من روزنه های نور و روشنی را پیام آور گشت به خود آمدم . مدتی با پیله ء بافته شده به اطرافم به جدال پرداختم تا خود را رها کنم اما گویی هر چند وقت یکبار نیرویی تلاش می کرد که پیله را در اطرافم تنیده تر سازد و از بیرون به من می گفت : چرا قصد داری این پیلهء گرم و راحت را ترک کنی؟ و هرچه بیشتر داشت روزنه نور و روشنی ام را تنگ و تنگ تر می کرد ، اما هرچه روزنه تنگ تر می شد من مقاومت بیشتری می کردم و نوری روشنی بخش را در بیرون پیله می دیدم که من را در رهایی از پیله هرچه بیشتر نیرومندتر می ساخت.پس از مدتی به خود گفتم چرا این نور پیله ام را به یکباره نمی شکافد تا رهایی یابم ، اما ندایی را شنیدم که به من گفت: محدودیت پیله و تلاش تو برای رهایی ، راهی است تا تو پس از خروج از پیله با بالهایی مستحکم از ایمان و ایقان و آمیخته و استوار به نیروی حقیقت جویی و عنایت الهی در عرش الهی به پرواز درآیی...
اما من بازهم بخود گفتم که چگونه می شود؟! و چگونه می توانم به این نور حیات دست یابم؟!
اما باز ندایی از سوي آن نور روشنایی بخش شنیدم که گفت:گاهی اوقات تلاش تنها چیزیست که در زندگی نیاز داریم.اگر تو می توانستی بدون هیچ تلاشی به حقیقت دستیابی قطعا فلج می شدي و بالهایت براي پرواز به عرش الهی توان حمل تو را نداشتند چراکه آمیخته با گناه و شک می بودند و در هر پرواز تو را به زمین می زدند تا تو را به سوي تاریکی هدایت نمایند.
چگونه است که تو وقتی بال می گشایی سعادت و پیشرفت می طلبی آیا جز این نیست که خدا به تو قدرت تفکر و تعقل و شکوه بالی را داد تا سعادتمند گردي و بد و نیک را با تحری حقیقت و حقیقت جویی خویش از هم بازیابی نه آنکه از داشتهء دیگران دریابی؟
چگونه است که تو وقتی بال می گشایی عشق می طلبی آیا جز این نیست که خدا انسان هایی را به تو نشان داد که نیازمند کمک بودند؟
چگونه است که تو وقتی بال می گشایی محبت می طلبی آیا جز این نیست که خدا به تو لطافت و پاکی سرشت و اشواق قلبی را عنایت نمود؟
آري تو به رهایی بدون جهد و تلاش از پیله ء دور خود نمی رسی مگرآنکه حقیقت را بجویی و آنگاه بدانکه به یقین آن را کشف خواهی کرد چراکه حقیقت جویی و تحری حقیقت در نهاد آدمی بعنوان یک نعمت الهی از سوی پروردگار دمیده شده است و انسان را از آن گریزی نیست اگرکه خواهان خوشبختی باشد.
و اینچنین خود را رهانیدم تا به چشمهء جوشان این نور و روشنی برسم و یافتم ، آری براستی یافتم آن نور الوهیت را در جمال اقدسش.
من بهائی ام چراکه تمامی مشکلات موجود در مسیر زندگی ام را همچون فرصتهایی مغتنم می شمارم که با غلبه برآنها به کامیابی و سعادت می رسم. من بهائی ام چراکه معتقدم باهم بودن زیباست ، و باهم زیستن زیباست ، و عاشق بودن زیباست و چه زیباست عشق به تمام خوبیها و هستی ...
من بهائی ام چراکه ، ایمان دارم با عشق و دوستی بیشتر می شنویم آنچه را که شنیدنی است و بخوبی می دانم ، آری می دانم و ایمان دارم که گرچه خوب بودن سخت است اما خوب ماندن از آنهم سخت تر است ولی هرچه سخت تر باشد زیباتر است.
... و من بهائی ام چراکه آموخته ام تمامی خلقت را همچون تمامی داشته هایم برای خداوند دوست بدارم و محبت بورزم، اینگونه است که هرگز در محبت ورزیدن و عشق ذره ای بخیل نخواهم گشت.
آرزومندم همگی از ایمانداران حقیقی امرالله باشیم و در جهت کسب حقیقت و رسیدن به والاترین الگوی انسانی و ایمان حقیقی و خالصانه به قلب و جان و به صفت و خلق نهایت تلاش و کوشش خویش را نماییم و معیارمان از بهائی بودن فقط به اسم و رسم و تسجیل دفتری محدود نگردد و تسجیل قلبی و معنوی در نزد جمال اقدس ابهی و آفتاب معانی را سرلوحهء ایمانمان گردانیم.
در پناه جمال اقدسش سعادتمند باشید.    

منبع:پی سی دتا

حضرت بهاءالله   ۱۸۱۷ - ۱۸۹۲

نمايى از آرامگاه حضرت بهاءالله ( روضه مبارکه) در نزديکى عکّا، اسرائيل

بنيان‌گذار آئين بهائى

حضرت بـهاءالله در سال ۱۸۱۷ در خانـواده‌اى از نجـباء و اشـراف ايران تـولّـد يافت خاندانش بسيار ثروتمند و صاحب ضياع و عقار بودند و نسب صحيحشان به پادشاهان ساسانی ميرسيد. حضرت بـهاءالله از داشتن مقامى در دربار آنزمان استنکاف ورزيد و از همه ثروت و مزايائى که داشت چشم پوشيد، در عوض مشهور به سخاوت و مهربانى شد و محبوب هموطنانش گشت و چون حضرت بهاءالله حمايت خويش را از آئين حضرت باب اعلان فرمود طولى نکشيد که تمام مناصب و امتيازاتش را از دست داد و در طوفانـى که پـس از اعدام حضـرت باب در ايران برخاست از همه ثروت و مال دنيـا محروم و خود نيز دچار شکنجه و آزار و گرفتـار زندان شد.  سپس چند بار او را تبعيد نمودند. اوّلين تبعيدش به بغداد بود که در سال ۱۸۶۳ از همان شهر حضرت بـهاءالله خود را موعود بيان اعلان فرمود. از بغداد حضرت بـهاءالله را به استانبول و از آنجا به ادرنه و باﻻخره به عکّا تبعيد نمودند. عکّا در اراضی مقدّسه بود و حضرت بـهاءالله بعنوان يک زندانى در سال ۱۸۶۸ وارد آن شهر گرديد.

سلول زندان حضرت بهاءالله در عکّا، اسرائيل

از ادرنه سپس از عکّا حضرت بـهاءالله نامه‌هاى متعدّدى خطاب به ملوک و سلاطين زمان خويش صادر فرمود. اين الواح در تاريخ اديان بىنظير و از اسناد بسيار مهمّ و پرعظمتى است که در آن حضرت بـهاءالله اعـلان فرمود که تمدّنى جهانى در شرف تکوين است و زمانش فرارسيده که اهل عالم بسراپرده وحدت و يگانگی درآيند و به شاهان و امپراطورها و روساى جمهور در قرن نوزدهم نصيحت کرد که از اختـﻻفات خويش دست بردارند و تسليحات خويش را بحدّ اقل رسانند و در عوض کوشش و امکانات خويش را صرف ايجاد صلح عمومى نمايند.

درگذشت حضرت بـهاءالله در بـهجى در شمال عکّا واقع شد و مزارش در همان جا استقرار يافت. تعاليمش کم کم از مرز خاورميانه بيرون ميرفت و در نقاط ديگر منتشر ميشد. روضه مبـارکه‌اش امروز قبله جامعه جهانى بـهائى است.

حضرت بهاءالله: مظهر ظهور الهى

بهائيان و سازمان ملل متحد

کارمندان دفاتر جامعه بين‌المللى بهائى در نيويورک در برابر مقر مجمع عمومى سازمان ملل متّحد

از تعاليم بهائی يکی اينست که دين حقيقی بايد سبب ترويج اتّحاد و اتّفاق باشد و اتّحاد لازمه ضروريه حصول صلح جهانی است. حضرت بهاءاللّه ميفرمايد «اصلاح و راحت حاصل نشود مگر باتّحاد و اتّفاق.» ازجمله موازينی که جامعه بهائی برای حصول اتّحاد عالم پيشنهاد ميکند که فدراسيون کشورها تشکيل شود اينستکه يک زبان بين‌المللی بوجود آيد – اقتصاد جهانی تعديل و هم آهنگ گردد – تعليم اجباری متداول شود – معياری برای حقوق بشر معيّن گردد – سازمان مرکّب جهانی ارتباط و مخابرات بکار افتد و يک نظام بين‌المللى برای واحد پول و وزن اندازه معيّن شود.

چون بهائيان معتقدند که سازمان ملل متّحد بمنزله کوشش بزرگی در راه اتّحاد جهان محسوب ميشود آنرا بهر نحو که بتوانند حمايت مينمايند. از اين روی "جامعه بين‌المللی بهائی" با مقام عضو مشاور در شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متّحد Ecosoc و در سازمان صندوق کودکان ملل متّحد Unicef عضويّت دارد – دفتر جامعه بين‌المللی بهائی در نيويورک و در ژنو تأسيس گشته و بهائيان از بسياری از نقاط جهان مرتّباً در کنفرانسها، کنگره‌ها و سمينارهای مربوط به حيات اجتماعی و اقتصادی کره زمين شرکت ميکنند. چون بهائيان همکيشان خويش را در بعضی از کشورها در پنجه ظلم گرفتار ديده اند توجّهشان به تعاليم حضرت بهاءاللّه مربوط به حقوق بشر بيشتر جلب شده است. از اين جهت جامعه بين‌المللی بهائی در کنفرانسهای شور سازمانهای ملل متّحد درباره حقوق اقلّيّت مقام زن، تحريم جنايت، جلوگيری از موادّ مخدّره، رفاه کودک و خانواده، نهضتهای ضدّ تسليحات با حدّت و حرارتی تمام مشارکت ميجويند.

جامعه بين‌المللى بهائى و سازمان ملل متّحد