وقتی یک متحری حقیقت از معجزه در دیانت بهائی سوال میکند او در فکرش در جستجوی چه چیز است؟
آیا منتظر است که بگویند بله خانه ای است از طلا که با معجزه ظاهر شده است!!!!! یا سنگی هست که همینکه دست برویش بگذاری و بگویی یا بهاء بحرف میاید!!!!!!!!
در زمان حضرت محمد نیز منکران از همین قبیل معجزات از آن حضرت می طلبیدن مثلا میگفتن اگر راست میگویی چرا عصا ای نداری که تبدیل به مار شود یا چشمه ای ظاهر کن که در آن باغی از درختان خرما و انگور باشد یا خانه ای از طلا ظاهر کن. یا میگفتن اگر راست میگوئی خدا با تو حرف میزند بگذار قدری هم با ما حرف بزند.
جواب حضرت محمد به آنها چه بود؟
آیا به آنها گفت هر چند میدانم که میگوئید سحر است اما برای اینکه قدرت خدا را ثابت کنم آن معجزه را انجام میدهم؟؟!! و امروز خانه ای از طلا می بینیم که یادگار معجزه حضرت محمد است یا چون به ماه نگاه میکنیم خط سیاهی از شمال تا جنوب آن می بینیم که نشان دهنده شق القمر است ؟
یا اینکه وحی خدا آمد که( بگو سبحان الله مگر من هستم جز بشری مبعوث شده برسالت.سوره بنی اسرائیل ایه 93) یعنی من ادعائی جز بشریت و رسالت نکرده ام به عبارت دیگر بشر بودن دلیل قدرت داشتن بر این امور نیست و ادعای رسالت ربطی به معجزات ندارداگر نفسی در جمیع قران جستجوکند آیه ای پیدا نمی کند که در آن حضرت محمد برای اثبات حقانیت خود معجزات را دلیل قرار داده باشد بلکه در اکثر آیات به کافی بودن کتاب اشاره فرموده اند (دلیل باید با مدعا مرتبط باشد تا موجب اثبات مطلوب گردد مثلا اگر شخصی بگوید که من دکترم و دلیلم این است که به آسمان پرواز می کنم و بر فرض اینکه به آسمان هم پرواز کرد باز دلیل بر دکتر بودن نیست زیرا معالجه امراض دلیل صدق ادعا طب است.)
به همین علت اگر شخصی ادعاء رسالت کند و دلیل او پرواز به آسمان باشد این دلیل کافی نیست زیرا دلیل رسالت کتاب سماوی است .
حضرت عبدالبهاء میفرمایند:
" مظاهر مقدسه الهیه مصدر معجزاتند و مظهر آثار عجیبه هر امر مشکلی و غیر ممکنی از برای آنان ممکن و جایز است زیرا بقوتی خارق العاده از ایشان خارق العاده صدور یابد...ولی در کتب مقدسه اصطلاح مخصوص موجود و در نزد آنان این معجزات و آثار عجیبه اهمیتی ندارد حتی ذکرش نخواهند زیرا اگر این معجزات را برهان اعظم خوانیم دلیل و حجت از برای حاضرین است نه غائبین...اما در یوم ظهور اهل بصیرت جمیع وونات مظهر ظهور را معجزات یابند زیرا ممتاز از مادونست همین که ممتاز از مادونست معجزه محض است ملاحظه نمائید که حضرت مسیح فرید و وحید من دون ظهیر و معین و بدون سپاه و لشکر در نهایت مظلومیت در مقابل جمیع من علی الارض علم الهی بلند نمود و مقاومت کرد وجمیع را عاقبت مغلوب نمود و لو بظاهر مصلوب گردید حال این قضیه معجزه محض است ابدا انکار نتوان نمود دیگردر حقیت حضرت مسیح احتیاج به برهان دیگر نه و این معجزات ظاهره در نزد اهل حقیقت اهمیت ندارد مثلا اگر کوری بینا شود عاقبت باز کور گردد یعنی بمیردو از جمیع حواس و قوی محروم شود.....مقصد این نیست که مظاهر ظهور عاجز از اجرای معجزاتند زیرا قادر هستند لکن نزدشان بصیرت باطنی و گوش روحانی و حیات ابدی مقبول و مهم است پس در هر جائی از کتب مقدسه که مذکور است کور بود بینا شد مقصد اینست که کور باطن بود به بصیرت روحانی فائز شد ." (مفاوضات ص76)
زمانی که حضرت بهاالله در بغداد تشریف داشتن شیخ عبدالحسین مجتهد که نهایت دشمنی را نسبت به آن حضرت داشت برخی از علماء اعلام مقیم نجف و کربلا را در کاظمین به دور خود جمع کرد وتوسط قاصدی از حضرت بهاءالله طلب معجزه کردند حضرت بهاءالله فرمودند: (...هر چند حق ندارند زیرا حق باید خلق را امتحان نماید نه خلق حق را ولی حال این قول مرغوب و مقبول. اما امرالله دستگاه تئاتر نیست که هر ساعت یک بازی در بیاورند و هر روز یکی چیزی بطلبد در این صورت امرالله بازیچه صبیان شود ولی علماء بنشینند و بالاتفاق یک معجزه را انتخاب کنند و بنویسند که بظهور این معجزه از برای ما شبهه نمیماند و کل اقرار و اعتراف بر حقیت این امر مینمایند و انورقه را مهر کنند و بیاورند و اینرا میزان قرار دهند اگر ظاهر شد از برای شما شبهه نماند و اگر ظاهر نشد بطلان ما ثابت گردد . مفاوضات ص12 )
قاصد با شنیدن این جواب قاطع که در تاریخ ادیان بی سابقه و بی نظیر است زانوی جمال مبارک را بوسید ورفت درمجمع علماء آن چه را که شنیده بود ابلاغ کردو گفت حضرت بهاءلله آماده است که هر معجزه ای را که همگی متفق هستید ظاهر کند. بعد از سه روز مشورت علماء از ترس موفق به تصمیم گیری نشدند و از طلب معجزه منصرف شده و گفتن شاید او جادوگر باشد!!!
حضرت بهاءالله پس از استحضار بر رای علماء فرمودند :" با ارسال این پیام شافی و کافی معجزات همه انبیاء ظاهر و محقق گردید چه که علماءرا در انتخاب آن مخیر گذاردیم تا آنچه را بخواهند اتیان نمایند."
حضرت عبدالبهاء در باره همین نوع دعوت و اقامه حجتی که بعدا از طرف حضرت بهاءالله در لوح سلطان ایران بعمل آمده میفرمایند : " و چون در نصوص تورات دقت نمائیم هیچ یک از مظاهر الهیه اقوام منکره را مخیر نفرمود که هر معجزه ای که بخواهید من حاضرم و هر میزانی که قرار دهید من موافقت نمایم و در توقیع شاه واضحا فرموده اند که علماء را جمع کن و من را بطلب تا حجت و برهان ثابت شود." (قرن بدیع ص 297 ) شاه آن نامه را فرستاد نزد علما که جواب انرا بنویسند بعد از چند روز علما گفتند این شخص دشمن شما است شاه گفت من میدانم که دشمن من است من میگویم شما جواب مطالب او را بنویسید جواب ننوشتند شاه متغیر شده گفت من اینقدر علما را احترام میکنم انعام میدهم که چنین روزی جواب چنین نامه ای را بنویسند حال آنهاچنین جواب میگویند.( ایام تسعه ص377)
جواب بعدی علماء این بود قاصدی که این نامه را آورده با شدید ترین شکنجه اعدام کنید !!!
حضرت بهاءالله میفرمایند : " انشآءالله باید چشم دل را از اشارات آب وگل پاک نمود تا ادراک مراتب مالانهایه عرفان نمائید و حق را اظهر از آن بینید که در اثبات وجودش بدلیلی محتاج شوید و یا بحجتی تمسک جوئید.....اگر در فضای قدس حقیقت سائری کل اشیاء بمعروفیت او معروفند و او بنفسه معروف بوده و خواهد بود و اگر در ارض دلیل ساکنی کفایت کن به آنچه خود فرموده ( اولم یکفهم انا انزلنا علیک الکتاب) اینست حجتی که خود قرار فرموده و اعظم از این حجت نبوده و نیست." (ایقان ص 71)
حجت اعظم اسلام قران است که به وحی نازل شده است.
در بدایت انتشار دیانت حضرت باب محمد شاه قاجار برای تحقیق ، سید یحیی دارابی را مامور به این کار میکند . سید یحیی دارابی ملقب به وحید علاوه بر قران 300 حدیث از حفظ داشت ویکی از مراجع تقلید شیعیان و مورد اعتماد محمد شاه بود. زمانی که حضرت اعلی در شیراز تشریف داشتند ، جناب وحید توسط یکی از مومنین موفق به ملاقات حضرت اعلی شد. جناب وحید سوالاتی را که در نظر داشت یکایک بحضور مبارک عرض میکرد و حضرت اعلی در مقابل هر سوال جوابی کوتاه و قانع کننده می فرمودند که سبب حیرت و تعجب سید یحیی شد. جلسه اول 2 ساعت طول کشید وباقی سوالات به جلسه دوم موکول شد در جلسه دوم سید یحیی از شدت اضطراب سوالاتی را که از قبل در نظر گرفته بود فراموش کرد و بجای آن سوالات دیگری را مطرح کرد حضرت اعلی همانطور که جواب سوالات را میدادند جواب سوالات فراموش شده سید را هم میدادند .جناب وحید میگوید : از مشاهده این مطلب عجیب حالت غریبی در خود احساس کردم . حس میکردم که در خواب سنگینی فرو رفته ام و جواب هر مسئله ای را که از آن مسائل فراموش شده می شنیدم مرا از خواب بیدار میکرد از طرفی متعجب بودم از طرف دیگر فکر میکردم که شاید این مطلب از راه تصادف باشد. (تاریخ نبیل 147).
در جلسه سوم جناب وحید تصمیم میگیرد که در قلبش از حضرت اعلی تفسیر سوره کوثر را رجا کنم که مثلش را ندیده باشد.
جناب وحید میگوید : ( چون بمحضر مبارک رسیدم خوفی عجیب و ترسی شدید سراپای مرا فرو گرفت که سبب آنرا ندانستم با اینکه چند مرتبه بحضور مبارک مشرف شده بودم هیچ این حالت برای من دست نداده بود .حضرت باب چون مرا بآن حالت دیدند از جای خود برخاستند دست مرا گرفتند و پهلوی خود نشانده فرمودند : هر چه میخواهی بخواه هر آنچه دلت میخواهد بپرس تا جواب بدهم . من مثل طفلی که قادر بر تکلم نباشد وچیزی نفهمد حیرت زده و بیحرکت نشسته بودم حضرت باب تبسمی فرمودند و بصورت من نظر انداخته فرمودند: اگر سوره کوثر را برای تو تفسیر کنم دیگر نخواهی گفت سحر است و به صحت رسالت من اعتراف خواهی کرد؟
از شنیدن این مطلب گریه شدیدی بمن دست داد هر چه خواستم چیزی بگویم نشد فقط این آیه قران را خواندم : (ربنا ظلمنا انفسنا و ان لم تغفر لنا و ترحمنا لنکون من الخاسرین).
حضرت باب قبل از وقت عصر از جناب خال کاغذ و قلم خواستند و بتفسیر سوره کوثر مشغول شدند من هیچ وقت آن منظر عجیب را فراموش نمیکنم سیل آیات از نوک قلمش با سرعت حیرت آوری جاری بود با صوتی لطیف و آوازی ظریف آیات مبارکه را تغنی میفرمود یکسره تا غروب آفتاب این حال استمرار داشت و بدون تانی و سکون قلم آیات نازل میشد در هنگام غروب تفسیر سوره کوثر تمام شد آنگاه قلم را بر زمین گذاشته و فرمودند چای بیاورند بعد شروع بتلاوت آیات نازله نمودند و با صوت موثری مشغول تلاوت شدند ...پس از اینکه تلاوت تفسیر کوثر تمام شد هیکل مبارک برخاستند و تشریف بردن و بجناب خال فرمودن جناب سید یحیی و ملا عبدالکریم قزوینی مهمان شما هستند از آنها پذیرائی کنید تا تفسیر سوره کوثر را که اکنون نازل شد استنساخ کنند و بعد با کمال دقّت با اصل نسخه مقابله نمایند.
حاج سید یحیی میگوید : من و ملاعبدالکریم سه شبانه روز طول کشید تا ان رااستنساخ کردیم و مقابله نمودیم مخصوصاً درباره احادیثی که در این تفسیر از قلم مبارک ذکر شده تحقیق کامل بعمل آوردیم و تمام آنها را در نهایت درجه متانت یافتیم . من از مشاهده این مطلب بدرجه از اطمینان رسیدم که اگر جمیع قوای عالم جمع میشدند ممکن نبود ایمان و اطمینان مرا سلب کنند یا تقلیل دهند. (تاریخ نبیل 148)
حماسه و جانبازی جناب وحید وهزاران تن از مریدانش در راه انتشار امر حضرت اعلی زینت بخش صفحات تاریخ است .در دوران حضرت بهاءالله نزول آیات الهی دارای وسعت و سرعت بیشتری بود بطوری که در یک ساعت در حدود یک هزار آیه از لسان مبارک جاری میشد و جمیع آثار حضرت بهاءالله که از نظر بهائیان آثار مقدسه و وحی الهی است اگر با هم جمع شود به بیش از یکصد جلد بالغ میگردد.
حضرت عبدالبهاء میفرمایند :
" جمال مبارک و حضرت اعلی در زمانی ظاهر شدند که قوه قاهره دول زلزله بر ارکان عالم انداخته بود در محلی معتکف دور از عمار نبود در قطب آسیا ظاهر شدند و اعدا بجمیع انواع اسلحه مسلح بودند حکایت قبیله قریش نبود هر دولتی با پنج هزار توپ ده کرور لشکر در میدان حرب جولان میداد یعنی جمیع دول در نهایت اقتدار بودند و جمیع ملل در نهایت قوت و عظمت ...در همچو وقتی شمس حقیقت از افق رحمانیت طلوع نمود ولی در نهایت مظلومی وحید و فرید و بی معین و نصیر و قوای عالم بر مقاومت جمال مبارک دائماً قیام داشت در موارد بلا هر مصیبتی بر وجود مبارک وارد شد بلیه ئی نماند که بنهایت درجه بر وجود مبارک وآرد نیامد جمیع تکفیر کردند تحقیر نمودند ضرب شدید زدند مسجون کردند سرگون نمودند و عاقبت در نهایت مظلومیت از وطن اخراج و نفی بعراق نمودند دوباره باسلامبول و از اسلامبول بارسوم برمیلی منفی نمودند و بعد بخراب ترین قلعه های عالم مانند قلعه عکا فرستادند و در آنجا مسجون نمودند دیگر از اینجا موقعی بدتر اعظم برای نفی و حبس متصور نمیشد....جمال مبارک امرش را زیر حکم زنجیر بلند نمود این برهانیست که کسی نمیتواند انکار کند هر نفسی را سرگون مینمودند زار و زبون میشد ولی جمال مبارک را سرگونی سبب علو امر شد و هر نفسی را مسجون میکنند سبب اضمحلال اوست اما مسجونی جمال مبارک سبب استقلال او شد هر نفسی را بر او جمهور هجوم میکنند معدوم میشود لکن هجوم بر جمال مبارک سبب اشراق نور گشت انوارش ساطع شد آیاتش لامع گشت حجتش کامل شد ." (خطابات ج1 ص2)

محبت نور است در هر خانه بتابد و عداوت، ظلمت است در هر کاشانه لانه نماید.