((قطعه ء ادبی  صعود برای صلح و وحدت بشری ))

من شاپرکی کوچک بال هستم.

بالهای کوچک و نازکم را که به نرمی گلبرگهای گل محبت ودوستی است می پوشم تا به اوج رهایی رسم.

رهایی برای صعود

صعود برای صلح

آرزویم صلح و دوستی است

ذکرهایم عشق و پیوند است

من شاپرکی کوچک بال هستم

آشیانم اینجا روی گلهاست

گلها روی زمین اند درمیان بیشه زاران

زمین پر از خشونت و کینه توزی است

ومحبت و دوستی نایاب شده است

پس بیایید بالهایی هرچند ظریف و حساس از جنس صلح و دوستی بپوشیم

وخشونت و دشمنی را از زمین ریشه کن کنیم

بالهایمان را بپوشیم و به اوج آفاق دوستی و محبت بشری پرواز کنیم

وجهانی از صلح و برادری بنا کنیم که خداوند می خواهد

چراکه از هر پرتویی که باشیم

همگی از تبلور پرتوهای شمس حقیقت هستیم

آری ما همه انسانهای خداوند هستیم...

مرتضی

ابهی

جهان روشن شد از انوار ابهی
هويدا شد همه اسرار ابهی
خلايق جملگی در خواب غفلت
هراسان ديده‏ی بيدار ابهی
کويری بود دنيا خشک و تاريک
دگرگون گشت و شد گلزار ابهی
خوشا چشمی که از روی حقيقت
منور گردد از ديدار ابهی
خوشا گوشی که از ايمان و ايقان
شنيد آوای حق گفتار ابهی
خوشا آن بنده کو سرمشق خود کرد
براه زندگی کردار ابهی
خوشا آن عاشقی کز خود جدا شد
ندارد جز به سر پندار ابهی
خوشا قلبی که اندر سينه سوزد
ز عشق و اشتياق نار ابهی
دلم تنها و غمگين ره نشين بود
ز لطف حضرتش شد يار ابهی
مرا گر آرزويی هست تيفور
که بينم لحظه ای رخسار ابهی

شعر از هوشنگ تيفوری