حق جلّ ذکره خود را غفور و رحیم و رحمن و کریم خوانده. چگونه میشود بامورات جزئیه از احبای خود بگذرد و یا نظر رحمت باز دارد...لعمری اّنه قد کان بالمنظر الاعلی و المقام الاسنی. لاینظر الا حسنات احبّائه و ما ورد علیهم فی سبیله و یتجاوز عمّاد و نها...همیشه حق ناظر باعمال خیریّه بریّه بوده و هست مگرنفسی که فی الحقیقه از او رائحه اعراض مرور نماید.

برای دیدن لوح در اندازه بزرگتر بر روی آن کلیک کنید.

هواﷲ

اي سرور هوشمندان، آنچه بقلم مشکين نگاشته خوانديم و بآستان يزدان زبان ستايش گشاديم که پرتو خورشيد آسمان چنان درخشيد که در دل‌هاي ياران سپيده اميد دميد و مژده رسيد که اي ياران ديرين بجوشيد و بخروشيد و بگوييد و بشنويد که يزدان سراپرده پيشينيان‌را بر افراخت، و پرچم فارسيان‌را بلند نمود و اختر ايرانيان‌را روشن کرد. خزان گذشت و دي بسر آمد، باد بهار وزيد و گلشن مشکبار دميد، تا اسيران سرور گردند و بينوايان رهبر، هر بي سر وسامان، سر و سامان جويد، و لانه ويران، ايوان کيوان گردد و کلبه دودمان ديرين بهشت برين شود و آشيان مرغان اندوهگين گلگشت دلنشين.

پس بايد بپاداش اين بخشش خداوند آفرينش کوشش نمود تا همه ياران در سايه سراپرده يزدان درآيند و بزرگواري جهان آسمان رخ بنمايد، تا روي زمين آيينه چرخ برين گردد و جهان پستي پرتو جهان بالا گيرد.

اي يزدان پاک اين بنده ديرين را اندوهگين مخواه، شادماني آسماني بخش، و فر يزداني بده، ستاره روشن نما و گل گلشن کن، سرور آستان نما و افسر جهان بالا بر سر نه، رويش‌را بدرخشان، و گوهرش‌را بيفشان، جانش‌را مشکبار کن و دلش‌را گلزار نما، تا بوي خوي خوشش جان پرور گردد، و پرتو رويش افزون از ماه و اختر، تويي مهربان و تويي بخشنده و توانا.

اي يار ديرين پرسشي چند نموده ‌بودي:

پرسش نخست اين بود که چرا آيين پيغمبران ديگرگون گردد و روش وخشوران مانند بوقلمون ، مهتر اسراييليان‌را روشي بود و اختر عيسويان‌را تابشي و درخششي، گفتار و کردار و آيين و روش و فرمايش هريک دگرگون بود اين چه رازيست نهان و پنهان، زيرا بايد فرمايش يزدان بر يک روش باشد تا بخشش آسمان رخ بگشايد...

جواب: بدان که جهان و آنچه در اوست هردم ديگرگون گردد و در هر نفسي تغيير و تبديل جويد، زيرا تغيير و تبديل و انتقال از لوازم ذاتيه امکان است و عدم تغيير و تبديل از خصايص وجوب، لهذا اگر عالم کون‌را حال بريک منوال بود لوازم ضروريه‌اش نيز يکسان ميگشت، چون تغيير و تبدل مقرر و ثابت، روابط ضروريه‌اش را نيز انتقال و تحول واجب، مثل عالم امکان مثل هيکل انسان است که در طبيعت واحده مداوم نه، بلکه از طبيعتي بطبيعتي ديگر و از مزاجي بمزاج ديگر انتقال نمايد و عوارض مختلف گردد و امراض متنوع شود، لهذا پزشک دانا و حکيم حاذق درمان‌را تغيير دهد و علاج‌را تبديل نمايد.

بديده بينا ملاحظه کنيد که انسان در رحم مادر خونخوار است، و در مهد و گهواره شير خوار، و چون نشو و نما نمايد بر خوان نعمت پروردگار نشيند و از هرگونه طعام تناول نمايد، زمان طفوليت را حکمي و دم شيرخواري‌را رزقي و سن بلوغ را اقتضايي و جواني را قوت و قدرت و ضعف پيري‌را فتور و رخاوتي، در هر درجه انسان‌را اقتضايي و دردش‌را درماني، همچنين موسم صيف را اقتضايي و فصل خزان‌را خصوصيتي و موسم دي را برودتي، و وقت بهار را نسيم معطري و شميم معتبري، حکمت کليه اقتضاي اين مينمايد، که بتغيير احوال تغيير احکام حاصل گرددو به تبديل امراض تغيير علاج شود، پزشک دانا هيکل انسان‌را در هر مرضي دوايي و در هر دردي درماني نمايد و اين تغيير و تبديل عين حکمت است...( عبدالبها، عباس ) ع.ع

هوالله
ای ناظر الی الله٬ حمد کن که پدری داری رخ به نار محبت الله افروخته و مادری دیده از غیر حق دوخته و خویشان و دودمانی گریبان به عشق بهاء چاک نموده. والبهاء علیک. ع‏ع

هوالله
پروردگارا قلب صافی چون در عطا فرما. ع ع