شنيدن اين استدلال ضعيف برايم خنده دار بود زيرا هيچ بهايي نمي گويد كه تحري حقيقت مختص بهائيان است بلكه بهائيان بيش از هر كس ديگري معتقدند ، افراد در هر ديني ملزم به تحري حقيقت هستند و همچنين هر مسلماني ملزم است تحري حقيقت نمايد و حضرت محمد در قران نفوسي را كه در دين تحري نمي كنند و از آباء و اجداد خود تقليد و متابعت كور كورانه مي نمايند ، مورد نكوهش قرار داده از جمله در :

v در سوره مائده آيه ۱۰۴ مي فرمايند: ” و اذا قيل لهم تعالو الي ما انزل الله و الي الرسول قالو حسبنا ما وجدنا عليه آبائنا اولو كان آباؤهم لا يعلمون”

v سوره زخرف آيه ۲۲ و ۲۳ ” بل قالوا انا وجدنا آبائنا علي امه و انا علي آثار مهتدون و كذلك ما ارسلنا من قبلك في قريه من نذير الا قال مترفوها انا وجدنا آبائنا علي امه و انا علي آثار هم مقتدون قل اولو جئتكم باهدي مما وجدتم عليه آبائكم قالو انا بما ارسلتم به كافرون فانتقمنا منهم فانظر كيف كان عاقبه المكذبين ”

(بلكه گويند ما درانمان را بر عقيده اي يافته ايم و ما با يروي از آنان ، هدايت شده ايم و بدين سان يش از تو در هيچ آبادي ، هشدار دهنده اي نفرستاديم مگر آنكه ناز پروردگان آن قريه گفتند ، ما پدرانمان را بر عقيده اي يافتيم و ما در پي آنان ، دنباله رو هستيم . بگو حتي اگر براي شما راهنما تر از آنچه پدرانتان را پيرو آن يافتيد بياوريم ؟ گفتند :ما رسالت شما را منكريم پس از ايشان انتقام گرفتيم . پس بنگر كه عاقبت منكران چه بوده است.)

v سوره احزاب آيه ۶۷ مي فرمايند: ”يوم تقلب وجوههم في النار يقولون يا ليتنا اطعنا الله و اطعنا الرسولا و قالو ا ربنا انا اطعنا سادتنا و كبرائنا فاضلونا السبيلا ربنا آتهم ضعفين من العذاب و العنهم لعنا كبيرا”

(روزي كه چهره هاشان در آتش جهنم دگرگون مي شود مي گويند:اي كاش از خداوند اطاعت كرده بوديم و از رسول اطاعت كرده بوديم و گويند : پروردگارا ما از پيشوايان و بزرگترانمان اطاعت كرديم . آنگاه آنان ما را به گمراهي كشاندند. پروردگارا به آنان دو چندان سهم از عذاب بده و لعنتشان كن ، بزرگترين لعنتها)

v سوره اعراف آيه ۳۶ به بعد مي فرمايند: ” والذين كذبوا باياتنا و استكبروا عنها اولئك اصحاب النار هم فيها خالدون . فمن اظلم ممن افتري عن الله كذبا او كذب باياته اولئك ينالهم نصيبهم من الكتاب حتي اذا جائتهم رسلنا يتوفونهم قالوا اين ما كنتم تدعون من دون الله قالوا ضلوا عنا و شهدوا علي انفسهم انهم كانوا كافرين قال ادخلوا في امم قد خلت من قبلهم من الجن والانس في النار كلها دخلت امه لعنت اختها حتي اذا ادركوا فيها جميعا قالت اخرئهم لاولهم ربنا هؤلاء اضلوا فآتهم عذابا ضعفا من النار قال لكل ضعف ولكن لا تعلمون و قالت اولهم لاخرهم فما كان لكم علينا من فضل فذوقوا العذاب بما كنتم تكسبون”

( كساني كه آيات ما را دروغ انگارند و در برابر آنها تكبر ورزند آنها دوزخي هستند و در آن جاودان مي مانند. پس كيست ستمكارتر از كساني كه بر خداونددروغ بندد يا آيات او را دروغ پندارد . آنان كساني هستند كه بهره اي از كتاب كه برايشان مقرر است به ايشان مي رسد تا آنكه فرشتگان مرگ به سراغشان مي رود و جانشان را مي گيرد و به آنان مي گويد : كجاست آنچه به جاي خداوند مي پرستيديد ؟ پاسخ دهند : ايشان از نظر ما ناپديد شدند . و بر خود گواهي دهند كه كافر بوده اند و گويند به امتهايي از جن و انس كه پيش از شما بودند: در آتش جهنم وارد شويد. هر گاه امتي وارد شود همانندش را لعنت كند تا همه در آن به يكديگر رسند آنگاه پيروان در حق پيشوايانشان گويند : پروردگارا اينان ما را گمراه كردند . به ايشان دو چندان عذاب جهنم بده . فرمايد : براي همه دو چندان است ولي نمي دانيد . و پيشوايان آنان به پيروانشان گويند : شما هيچ برتري بر ما نداريد . پس عذاب را به خاطر كار و كردارتان بچشيد.)

v سوره انعام آيه ۱۱۶ مي فرمايد:” و ان تطع اكثر من في الارض في يضلوك عن سبيل الله ان يتبعون الا الظن و ان هم الا يخرصون”

( اگر از اكثزيت كساني كه در زمين هستند پيروي كني ،تو را از راه خدا گمراه مي كنند زيرا پيروي نمي كنند مگر از ظن و گمان و جز اين نيست كه دروغ مي بافند)

بدين ترتيب مي بينيم كه حضرت محمد چگونه از قومش مي خواهد كه تبعيت كوركورانه را كنار بكذارند . بعضي تمايل به تقليد از آباء و والدين خود دارند ، بعضي تمايل به تبعيت و تقليد از پيشوايان قوم دارند و بعضي تمايل به تبعيت از آنچه اكثريت مي گويند . خداوند در قران به هر سه مورد فوق اشاره نموده و انذار مي دهد كه هر يك از اين موارد مي تواند باعث گمراهي شود و خداوند عذر و بهانه گمراهي بوسيله والدين ، پيشوايان ، و اكثريت قوم را هرگز نمي پذيرد .

اما آنچه امروزه ديده مي شود آنكه اساس ، در فرقه شيعه ، تقليد از مرجع تقليد است . آنچه مرجع تقليد گويد ، پيروان ملزم به اطاعت هستند و تقليد و اطاعت از مرجع تقليد ، اساس است اما در ديانت بهايي اساس ، بر تحري حقيقت است . يعني هر كس بايد با توكل بر خداوند ، با گوش خود بشنود و با چشم خود ببيند و بخواند و با عقل خود ، تفكر و تعقل كند و البته خداوند نيز به او كمك خواهد كرد تا راه راست و درست را تشخيص دهد. بعضي معتقدند عوام ، مسائل و دقايق روحاني و كلمات الهي را نمي فهمند لذا بايد تقليد كنند.

v اما دراين ظهور، حضرت بهاالله مي فرمايند” فهم كلمات الهيه و درك بيانات حمامات معنويه هيچ دخلي به علم ظاهري ندارد . اين منوط به صفاي قلب و تزكيه نفوس و فراغت روح است ” ايقان ص ۱۶۳

اما آنچه برايم خنده دار بود آنكه كسي كه خود از اساس دين قبلي و نيز از اساس ديني كه جديدا پذيرفته ، هيچكدام آگاه نيست ، چگونه چنين اتهامي وارد مي آورد و عجيب تر آنكه در راديو با او به عنوان مطلع، مصاحبه مي شود و مي خواهد ديگران را هدايت كند؟ و يا شايد آنطور كه در قران در مورد اين نفوس آمده ، گمراه كند؟!

اما نكته قابل توجه ديگر در سخنان اين دو ره يافته آنكه در ديانت بهايي حكم تحري حقيقت است اما به ما اجازه مطالعه كتابهاي رديه را نمي دادندو اين را دليل بر تناقض در تعاليم ديانت بهايي ذكر مي كرد.

سوال من اين است ، اگر كسي بخواهد در مورد اسلام و حقانيت آن تحقيق كند بايد كتاب سلمان رشدي و ديگر افرادي كه بر عليه اسلام كتاب نوشتند را بخواند يا كتاب قرآن را ؟

v حضرت بهاالله مي فرمايند:” انسان چون به مقام بلوغ فائز شد بايد تفحص كند ومتوكلا علي الله و مقدسا عن الحب و البغض در امري كه عباد به آن متمسكند تفكر كند و به سمع خود بشنود و ببيند . چه اگر ببصر غير ملاحظه نمايد از مشاهده تجليات انوار نير عرفان الهي محروم ماند” پيام ملكوت ص ۱۱

يكي از شرايط شخص براي تحري حقيقت آنكه بايد هر گونه آثار محبت به جهتي يا بغض نسبت به جهت ديگر را از قلبش پاك نمايد تا مبادا محبتش به جهتي ، مانع ازتحقيق جهت ديگر شود و يا بغضش نسبت به آنان مانع از كشف حقيقت گردد. اگر قرار باشد كتاب كساني كه خود را دشمن ديانت بهايي ناميده اند و با بغض نوشته شده مطالعه و ميزان فرد باشد ، مطمئنا به كار او تحري حقيقت گفته نمي شود.

از طرف ديگر فرد متحري ،خود بايد آثار حضرت بهاالله را بخواند و در مورد آن قضاوت كند ،نه آنكه نظرات و قضاوت ديگران را در مورد ديانت بهايي بشنود و بخواند و ملاك قضاوت خود قرار داده و تصور نمايد تحقيق كرده.

حضرت عبدالبها در مورد كساني كه در اين راه قدم مي گذارند و طالب حقيقت هستند چند صفت بر مي شمارند:” اولا بايد منصف باشد و منقطع از ما سوي الله و قلبش به كلي به افق اعلي توجه كند و از اسيري نفس و هوي نجات يابد....” مفاوضات ص۳۰

اما نكته ديگري كه در مصاحبه اين دو خانم شنيده شد و نشان دهنده عدم انصاف آنها بود (يعني اوليش شرط يك متحري حقيقت)اينكه گفتند ما همه اش كتابهاي بهايي مطالعه مي كرديم و نمي گذاشتند كتاب ديگري مطالعه كنيم .!!

سوال من اين است آيا شما در طول ۱۲ سال تحصيل خود در دبستان و دبيرستان ، هر روز و هر هفته بينش ديني و اسلامي مطالعه نمي كرديد ؟ آيا در مدرسه قران جزو دروس شما نبود؟ آيا امكان گوش دادن برنامه هاي راديو و تلويزيون در مورد معارف اسلامه كه ۲۴ ساعت از كانالهاي مختلف پخش مي شود از شما گرفته شده بود آيا راه كتاب فروشي ها و كتابخانه ها را بر شما بسته بودندو هيچ كتابي در دسترس شما نبود؟ اگر خارج از ايران زندگي مي كرديد ، شايد اتهام شما براي عدم دسترسي به منابع اسلامي قابل قبول بود اما در ايران كه بمباران اطلاعات و تبليغات معارف اسلامي از در و ديوار هر منزلي نفوذ مي كند ، چگونه چنين ادعايي مي تواند پذيرفته شود؟جز آنكه فرد مدعي از انصاف بدور و تنها قصد متهم كردن ديگران را براي قصور و كوتاهي هاي خود داشته باشد .

منبع: آشنايی با ديانت بهايي

امروز صبح پیام کوتاه (یا به قول فرهنگستان ادب فارسی، "پیامک") جالبی دستم رسید که دریغ دیدم دوستان را از شنیدنش محروم نمایم: "دستم بوی گل می‌داد؛ مرا به جرم چیدن گل محکوم کردند؛ امّا هیچ کس فکر نکرد که شاید من یک گل کاشته باشم – ارنستو چه‌گوآرا". بی‌اختیار یاد صد و شصت سال تاریخ بهائیان در ایران افتادم. نگاهی بیندازیم ببینیم که شاید بتوان به نحو دیگری هم اندیشید:

باب را گفتند ابتدا ادّعای بابیت کرد و سپس مهدویت و سپس قائمیت و سپس مظهریت و سپس الوهیت؛ کسی فکر نکرد که شاید از فضل بی‌پایان خداوند است که خورشید را امر می‌فرماید از افقی طلوع کند که زمین اندک اندک گرم شود تا تحمّل شدّت گرمای خورشید در میانهء آسمان را داشته باشد؛ و حضرت باب نیز اگر از ابتدا مأموریت الهی‌اش را که مظهریت باشد مطرح می‌فرمود، احدی تحمّل آن را نداشت؛ همانطور که حضرت محمّد نیز سه سال صبر کرد تا بیان مأموریت فرمود و سپس به تدریج امرش را گسترش داد؛ همانطور که حضرت مسیح حواریون را یکی به یک انتخاب کرد تا بتواند آنها را تحت تعلیم گیرد و تدریجاً مأموریت خود را آشکار سازد.

باب را گفتند بی‌جهت ادّعای قائمیت کرده؛ امّا یکی نگفت بیایید تحقیق کنیم شاید همان موعود محبوب ما باشد که قرنها در انتظارش روزشماری کنیم و به یادش از جای برخیزیم؛ شاید که به انتظار ما پایان داده باشد.

بهاءالله را گفتند که چرا در لوح ملکه از او تعریف کردی؟ امّا یکی فکر نکرد که شاید ملکه در سپردن امور به دست جمهور و لغو برده‌داری در جهت ارادهء الهی حرکت کرده و مورد تأیید حق تعالی قرار گرفته باشد؛

بهاءالله را گفتند که در اسرائیل سُکنی گزیده و در جهت ایجاد حکومت این کشور بر خلاف مسلمین قدم برداشته؛ امّا یکی فکر نکرد که او به ظاهر به حکم دو سلطان به آنجا فرستاده شد و در واقع به ارادهء الهی به آن اقلیم برده شد و بشارات حضرت رسول اکرم و ائمّه و سایر مظاهر ظهور تحقـّق یافت؛ یکی نیندیشید که شاید این همان محبوب آفاقی باشد که همه در انتظارش بودیم؛ اینک آمده تا ما را به ملکوت الهی رهبری کند.

بهاءالله را گفتند چنین و چنان گفته و ادّعای خدایی کرده؛ امّا یکی نگفت بیایید بخوانیم ببینیم چه گفته و چه راه حلـّی برای مشکلات جهان داده؛ شاید همان کسی باشد که باید زمین را پر از عدل و داد کند؛ شاید همان کسی باشد که خداوند به کمک ما فرستاده تا از فلاکت و نخوت و چنددستگی رهاییمان دهد و به سوی وحدت رهنمونمان سازد.

عبدالبهاء را گفتند چرا از حکومت انگلیس لقب "سِر" گرفتی؟ شاید که با انگلستان سَر و سِرّی داری! امّا یکی نیندیشید که شاید انبار کردن غلـّه در موسم فراوانی و تقسیم آن میان مردم در زمان قحطی، عملی نیک‌خواهانه بود و دولت انگلیس هم به علـّت این عمل انساندوستانه به حضرتش لقب "سِر" اعطاء کرده است.

بهائیان ایران را گفتند در لفـّافهء اقدامات توسعهء اجتماعی و اقتصادی قصد تبلیغ و منحرف کردن مسلمانان را دارید؛ امّا یکی فکر نکرد که شاید به حکم مولایشان در جهت آبادانی ایران و کمک به مردم محرومی قدم برمی‌دارند که نیاز به همراهی آنان دارند؛

جوانان شیراز را گفتند که قصد منحرف کردن مردم را داشتید؛ امّا یکی فکر نکرد که شاید به دیدار سالمندان رفتن و برایشان کتاب خواندن و به بچّه‌ها سرود یاد دادن و آنها را از بازی در خیابانهای کثیف گرد آوردن و در پارکی به خواندن و نوشتن سرگرم کردن حرکتی انساندوستانه باشد.

بهائیان ایران را گفتند با تبلیغ قصد دور کردن مسلمانان از بهشت خدا را دارید؛ امّا یکی فکر نکرد که ببینیم بهائیان چه می‌گویند؛ شاید راهی که اینان می‌روند به همان بهشتی منتهی شود که ما مشتاقش هستیم.

حظیرةالقدس ها را گرفتند و ویران کردند که مراکز جاسوسی است؛ امّا یکی فکر نکرد که شاید این مکانها که فاقد هر گونه وسائل جاسوسی یا مدارک و اسناد وطن فروشی است، مراکز عبادی باشد و محل اجتماعات روحانی و صحبت‌های معنوی و رسیدن به سرمنزل مقصود که جز ساحت خدای نباشد.

قبرستانها را خراب کردند که به نوعی هویت بهائیان است؛ امّا یکی فکر نکرد که اینان گروهی انسانها بودند که به کسی بدی نکردند، مالی کسی را نخوردند، در جهت نیکخواهی و نوع دوستی قدم برداشتند و راهی دیار ابدی شدند.

قبرستانها را خراب کردند که همین اینان بودند که مسلمانان را به بهائی شدن تشویق کردند؛ امّا یکی فکر نکرد که آن کس که مسلمانان را به سوی بهشت خدا خواند، ارواح اینان بودند و حال اینان مأموریت خود را که مرکب روح بودند به پایان بردند و در زیر خاک آرمیدند.

دانشجویان را از دانشگاهها اخراج کردند که اینان درس بخوانند و جامعهء بهائی ریشه گیرد و از بهر مسلمانان مطلوب نباشد؛ امّا یکی فکر نکرد که اگر جوانان بهائی درس بخوانند بر تحصیل‌کردگان باوفای این مرز و بوم افزوده شود و در جهت ایرانی آباد قدمها بردارند.

امّا، وقتی پیام کوتاه مزبور را برای دوستی فرستادم او در جوابم این شعر را فرستاد:

جانتان خوش باد.

منبع: ساغر